Οι Μαρωνίτες και οι δύο κρίσεις του Λιβάνου (1958 & 1975)

  • Μιχάλης Σαρλής Εθνικόν και Καποδιστριακόν Πανεπιστήμιον Αθηνών

Abstract

Η δημιουργία του Μεγάλου Λιβάνου το 1920 από τη Γαλλία είχε ως αποτέλεσμα την ανάδειξη ενός μωσαϊκού κοινοτήτων. Ωστόσο, η γαλλική πολιτική διατήρησε, εντός του νέου Λιβάνου, τα πολιτικά προνόμια των Μαρωνιτών. Ακολούθως, η ανεξαρτησία του Λιβάνου βασίστηκε στο Εθνικό Σύμφωνο του 1943, που αποτελούσε συμβιβασμό ως προς την εθνική ταυτότητα και κατεύθυνση της χώρας, διατηρώντας παράλληλα την πολιτική πρωτοκαθεδρία των Μαρωνιτών. Ωστόσο, το εύθραυστο πολιτικό σύστημα του Λιβάνου άρχισε να δέχεται ισχυρές περιφερειακές πιέσεις κατά τη δεκαετία του 1950, με αποτέλεσμα την κρίση του 1958. Από την κρίση του 1958 έως την επόμενη, τον εμφύλιο πόλεμο του 1975, οι Μαρωνίτες και κυρίως το Κόμμα των Φαλαγγιτών έπαιξαν καθοριστικό ρόλο. Η στήριξη των Φαλαγγιτών προς την πολιτική του Φουάντ Σιχάμπ για τη διατήρηση της εσωτερικών πολιτικών ισορροπιών και ακολούθως η μετατόπιση της πολιτικής τους προς την θρησκευτική πόλωση κατά τη δεκαετία του 1960, αποτελούν έναν σημαντικό συνεκτικό ιστό που συνδέει τις δύο κρίσεις, εκείνη του 1958 και εκείνη του 1975.

Published
2020-03-29
How to Cite
ΣΑΡΛΉΣ, Μιχάλης. Οι Μαρωνίτες και οι δύο κρίσεις του Λιβάνου (1958 & 1975). Civitas Gentium, [S.l.], v. 7, n. 2, p. 169-180, mar. 2020. ISSN 1792-9474. Available at: <https://cg.turkmas.uoa.gr/index.php/cg/article/view/138>. Date accessed: 30 oct. 2020.
Section
Long Papers